Annelik şu hayatta bi kadının başına gelebilecek en güzel şey sanırım. Yani en azından benim için başıma gelebilecek en güzel şey, öncelikle; aşık olduğum ve dualarımın resmen onda vücut bularak, adeta ben söylemişim de yüce Rabbim nakış nakış işleyevermiş gibi 'anaaaammm işte bu o!' dedirten 'büyük adam'ın hayatıma girmesi, sonra daaaa aslında 'büyük adamın aşkı da neymiş gerçek aşk meğer buymuş' dedirten 'bir küçük adam'ın hayatıma girmiş olmasıydı. Yani bu iki adam benim her şeyim oluverdi. Önceleri birinin birine 'nefesimsin' dediğini duyduğumda 'bu ne saçma şey böyle, olur mu hiç öyle şey, neymiş nefesiymiş oldu canııımm söylerim' diyen ben bugünlerde içime işlemişcesine hak veriyorum bu söyleme. Bu iki adam benim nefesimmiş. Onsuz yapamam demiyorum asla! Ama onlar giderse hayatımdan, ben nefessiz kalırım diyorum. Onlarsız hayatımın hiç bir anlamı yok diyorum. Hayat sadece bu ikisi için yaşanmaya değer diyorum. En kıymetlilerimse onlar benim; hayatı sırf bu ikisi için deli gibi severek yaşa diyorum. Canımın en güzel yeri bu iki adamı sevdiğim yer! Seviyoruum uleeeeyyynn :) Mevzu o kadar derin! Şimdi dağılabilirsiniz..
:)
**Annelik diye girmişim konuya amma sevdiceğimi de katıvermişim. :) Mazur görün, aşk hali işte :)