Nasıl bi başlık atsam bilemedim. İkinci kez anne oluyorum ve nasıl hissettiğimi bildiğime dair en ufak bi fikrim yok. İlk bebekte düşünürsün ya hani; beni şimdi nasıl bi hayat bekliyo, neyle karşılaşıcam, nasıl bi anne olurum, anneliği becerebilir miyim? vb. peeeeek çook soru kafanda halay çeker ya, halt etmiş onlar! Şu anki merakım çok daha bambaşka ve ben kelimenin tam anlamıyla hiç bişey bilmiyorum! Bütün iki ve fazla çocuklu annelerin söylediği tek bi şey var: annelik asıl şimdi başlıyo! Öyle mi gerçekten? Annelik o'ysa, biz napıyoruz? Tek çocukla baş etmek zorken ikisiyle nasıl baş edilir? Kafamda deli sorular!!! Her şeye yeni baştan başlamak gibi biraz.. Ama ilk heyecan gibi değil, çok daha başka, çok daha farklı bi heyecan bu. İlkinde anneliğe dair hiç bişey bilmeden bi yola çıkıyosun ve gerçekten tam olarak ne yaşayacağını bilmiyosun. İkincisinde daha çok, öğrenmiş olmanın ve merakla beklediğin o hayata alışmanın tadıyla, daha sakin ve bir o kadar rahat hatta hamile olduğunu unuturcasına hamilelik geçirmek.. gibi bişey bu. Ama şu bi gerçek bilmeden hazırlanmak daha güzelmiş sanki.. "doğum" hengamesi insanı ürkütmüyor değil! Ama tabiki bunun bi panzehiri var; bebeğini kollarına aldığın ve göz göze geldiğin o anı düşünüp rahatlıyosun ve işte bu her şeye değer! Her şeye rağmen anneliği seviyorum ve iyi ki anneyim ve iyi ki ikinci kere bu şeyi yapmışım :) Evlat demek, can demek, canının en tatlı yeri demek çünkü ;)
E burda bitmedi tabiki, 9 aylık bi serüven bizimkisi, devamı yarınlarda ;)