Çocuk deyip geçenlerden misiniz?

Yazılarını, kitaplarını, yayınlarını, çok severek takip ettiğim ve çocuk eğitimindeki fikirlerine çok kıymet verdiğim bir yazar var. Adem Güneş. Yakın çevrem bilir şiddetli derecede tavsiye ederim kendilerini.. Hamileliğimden önceydi kitaplarıyla tanıştığım vakit ve 'işte bu' dedim. Anneyi ve bebeği üzmeden, yormadan bu süreç nasıl geçirilir, anne bebek arasındaki bağ neden önemlidir ve bebeğe ne katar, bu bağ nasıl kurulur gibi gibi gibi annelik sürecinde yaşanan, yaşanacak olan, yaşanmış olan her şey hakkında bana çok önemli katkıları olmuştur. Henüz tanışmamış olanlarınız varsa hep yaptığımı yapıyoruuuum veee şiddddetle tavsiye ediyorum ;)

Şimdi benim size bugün bahsetmek istediğim aslında Çocuk Deyip Geçme kitabından, beni her okuyuşumda çok etkileyen bir paragraf, şöyle ki:

 "Çocukluk yılları çok çabuk geçer. Annelik babalık coşkusunu yaşayacağınız yıllarda 'ders, ders, ders' diye çocuğunuzu bıktırmayın. Ödevlerine değil, ellerine bakın çocuğunuzun. Minicik elleri ile nasıl da ödev yapmak için çırpınıyor bir bakın. Uyurken yüzüne bakın. Öğretmeninden azar işitmemek için yaşadığı telaşa bir bakın. Hissedin çocuğunuzu ve kendisi olabilmesine izin verin.
...
Çocuğunuzla yağmurda koşmak, güneşli bir günde çeşme başında soluk soluğa su içmektedir ebeveyn duygusu."

Sizce de insanın içerisinde bir yerleri burkan, acıtan, kötü hissettiren bir yanı yok mu yazılanların? Oğlum 16 aylık henüz. Bizim için, daha uzak okul yılları ama, anneliğimin en başından beri düşündüğüm şey şu ki; bebekliğinde O'na verdiğim "sen değerlisin hissi"ni, her fırsatta sevgimi sunmaktan çekinmediğim hallerimi acaba büyüdükçe ondan esirger miyim? Öyle ya bizim zamanımızdaki aile-çocuk ilişkisiyle, şimdinin aile-çocuk ilişkisi bambaşka! "Çocuk deyip geçilen" bir zamanda çocuk olmuş biri olarak, "çocuk deyip geçme" devrinde çocuk büyüten bir anneyim! Demek istediğim aslında bebeğimi şu anda "hissedebildiğim" gibi, sorumlulukları artıp ondan belki de çok şey bekleyeceğim o devirde de "hissedebilecek miyim?" Zor bir şey olmamalı bu.. Bütün mesele "yetişkinin çocuğa kendini bırakabilmesinde" diyor Adem Güneş! Ben de tam bunu umuyorum! Siz ne dersiniz?